endorfiki

Mimo upału niczym w boilerze,
Ja będę tutaj bronił swych racji,
Że lepszy własny pot na rowerze,
Niż potu odór w komunikacji…

I znów nam miło jest niewymownie,
Bo rzut beretem od słynnej fary,
Pod Księżycami bawią ponownie,
Turyki z Brzezicką, Szeliga i Fąfary.

A na spacerze naszej gromadki,
Worek zakupów Wera już dźwiga,
Tak rozpuszczają ją wszystkie dziadki:
Fąfary, Turki, Brzezicka i Szeliga.

Lecz baczyć muszę by nerwów nie stracić,
I mieć cierpliwość do nich stoicką,
Gdy mi za kawę nie chcą dać płacić,
Turyki, Szeliga i Fąfary z Brzezicką.

Tym oto wierszem ja - wierszokleta,
Liczę, nie bojąc się żadnej krytyki,
Że aplauz dać raczą w przerwie kotleta,
Fąfary z Brzezicką, Szeliga i Turyki.

Pojechał Wiesław na koniec roku,
Sanatoryjnych zażyć uroków,
Wziął też garnitur - ten Sylwestrowy,
Wciąż całkiem modny, acz niezbyt nowy.

I choć w sanatorium, od dwurzędówki,
Lepszy jest szlafrok i kąpielówki,
To żadna z nich korzyść podczas ćwiczenia,
Gdy z sił opadasz, już od patrzenia…

Melancholijnym smutkiem otępiony,
Swe lata liczę w domu przy kominku,
Rosnącą liczbą grobów odwiedzonych,
Oraz zmówionych “wiecznych odpoczynków”.

W tej bezlitośnie smutnej konstatacji,
Przeziera jednak optymizmu nuta,
Bo dałem radę - choć nie bez komplikacji,
Odwiedzić wszystkie groby… „z buta”.

Ktoś się mnie uczepił w drodze do domu,
Lecz JA - wyprzedzić się nie dam nikomu!
Dociskam pedały, ruszam z kopyta,
Strzelam przerzutkami aż łańcuch zgrzyta,
Próbuję go zgubić, tempo narzucam,
Wtem patrzę - już nie ma… powietrza w płucach.

Dotarły do mnie słowa krytyki,
Że może starczy tej polityki,
Żebym zostawił siły na potem,
I pozachwycał jesieni złotem.

Lecz niskich lotów jestem poetą,
Więc operując barwną paletą,
Napiszę tylko by ciut Was wzruszyć,
Czerwone - z zimna mam nos i uszy…

Przed wyborami, na tydzień niecały,
Partyjne twarze w TV się zjechały.
Silne emocje zaraz wzięły górę,
Podnosząc w studiu wnet temperaturę.

— Mati milioner wciąż łże, proszę pani,
Bo to Pinokio i sprzedawczyk tani!
— A Donald, z Lidla niemiecki zjada chleb,
I ma do tego zakuty, ryży łeb!

Gdy ten oglądam spektakl dla gawiedzi,
Taka natrętna myśl mi w głowie siedzi,
Że w rządowego przekazu grajdole,
Z debaty zrobili “Domowe przedszkole”…

Do zadań siadła z matematyki,
Już w całym bloku słychać jej krzyki:
Ja potęgować - nie będę wcale!
Pierwiastki głupie są niebywale!
Ułamki z kreską albo dziesiętne,
To brednie jakieś są ewidentne!
Trygonometria to dyrdymały,
A prostokątny ten trójkąt cały,
Niech Pitagoras wsadzi sobie w rzyć,
Bo ja bez matmy mogę sobie żyć!