endorfiki

Jakie to dziwne, że w globalizacji,
Czasie, w historii bezprecedensowym,
W zalewie środków do komunikacji,
O porozumieniu, nie może być mowy.

Słyszymy innych - lecz słuchać nie chcemy,
“Jedyne słuszne” oglądamy stacje,
Czytamy słowa - zdań nie rozumiemy,
Apodyktycznie wieścimy swe racje.

I ciągle tylko warczymy, fukamy,
Językiem tniemy jak ostrzami szabel,
Za grosz szacunku do siebie nie mamy,
Z antagonizmów - wznosimy nowy Babel…

W trakcie codziennych, porannych ablucji,
Inaczej mówiąc - po prostu przy myciu,
Wpadło Wieśkowi, wśród myśli polucji,
Pytanie: “Co najważniejsze jest w życiu?!”

Może dom z płotem z drogiego kamienia,
By zielenieli z zazdrości sąsiedzi?
Czy jednak pycha nie plami sumienia?
Nieważne! - wypiorę je na spowiedzi!

Azaliż biznes, rodzinny, wspaniały,
Mocny fundament sukcesji pokoleń,
Lecz dzieci wzięły i powyjeżdżały,
Jeden i drugi - niewdzięczne pacholę!

A zatem żona, rozsądku strażnica,
Co mi podporą przez całe jest życie,
Tymczasem ona, niecna czarownica,
Z całą rodziną spiskuje wciąż skrycie!

I gdy tak w wannie otula go para,
W potoku myśli zanurza się szumie,
To choć hipotez niezliczona miara,
Co najważniejsze? - przesądzić nie umie.

Lecz drogi tato odrzuć wszelkie troski,
Nie warto nimi zaprzątać swej głowy,
Bo w życiu ważne są tylko drobnostki,
Jak - miękki papier toaletowy.

Jakiś dziwny jest ten wrzesień,
Ni to lato, ni to jesień,
Chyba w głowie mu się gości,
Zaburzenie tożsamości.

Jak nie letnim słońcem grzeje,
To jesiennym deszczem leje,
Z rana mrozik zaserwuje,
Zaraz potem nas gotuje.

Może jakiś złoty środek?
Miłe ciepło, lekki chłodek,
Niech już skończą się wrześniowe,
Patologie pogodowe.

Od czasu do czasu, w poranki niektóre,
Gdy w głowie mej plączą się myśli ponure,
To w miasto rowerem uciekam w pośpiechu,
By w zgiełku poszukać od życia oddechu…

Z kawą w ręku siadam i wyłączam głowę,
Słucham jak Warszawa tka z dźwięków osnowę,
Obserwuję ludzi, którzy szybkim krokiem
Mijają się w ciszy, uciekają wzrokiem…

Obrazy i dźwięki chłonę mimo woli,
Myśli strumień wartki zanika powoli,
I tkwiąc w tym intymnym zakątku nicości,
Pauzą wybrzmiewa mój antrakt świadomości.

— Posłuchaj! Słyszysz? — Nie, zupełnie nic nie słychać…
— Tak właśnie ma być, hipnotyzująca cisza.

To nowego jest efekt w napędzie łańcucha,
Że zamiast zgrzytów, mogę swych myśli posłuchać,
Choć po godzinie spędzonej w makówce własnej…
Kyrie elejson! - błagam, wróćcie szybko trzaski!

O Madko Karyńska co w smartfona zerkasz,
Zabierz nam ze ścieżki swojego bombelka,
Zejść nam z DeDeeRa racz swym wózkiem złotym,
Byśmy dojechali cało do roboty,
Ty co kontestujesz przepisów istnienie,
Uchroń kaszojada przed czołowym zderzeniem,
A gdy jeszcze obok, luźno hasa piesek,
Święta Wielka Szprycho, miej nas w swej opiece!

Przyszła wiosna, słonko świeci,
A termometr w ciula leci,
W garderobie, jak panienka,
“W co się ubrać?!” - rano stękam,

Najpierw zmarznę, później upał,
Pot spod pachy będzie chlupał,
Ech ten marzec bezlitosny,
Ja chromolę taką wiosnę!

Nie mówi się o tym - bo nie wypada,
Jak jajka ułożyć gdy bibsy zakładam?
Czy bardziej na lewo, czy może na prawo?
Przekładam, poprawiam, oglądam z obawą,
I zmieniam spodenki, siodełka dobieram,
Lecz jajko w nogawce niezmiennie uwiera,
I kiedy po jeździe znów z bólu są syki,
To zostać pionierem chcę mosznoplastyki!