endorfiki

Donaldzie! - co kazałeś nam tyle czekać,
Wróciłeś, gdy w sumie to trzeba uciekać,
Bo gdy wartości Twe w Brukseli cenili,
To Polskę szubrawcy nam rozpierdolili.

Donaldzie! - w narodzie już radość nastała,
Niech nazwiska Twojego magia zadziała,
Niech gęsto się ścielą polityczne trupy,
„Jesień średniowiecza” zrób złodziejom z dupy.

Donaldzie! - już dość w opozycji miernoty,
Bo „polexit” nam grozi z euro-wspólnoty,
Więc ostatnie lata chaosu zaoraj,
Bo na normalność najwyższa, kurwa, pora!

Tak szybko w ogrodzie rośnie latem trawa,
Lecz jak tu ją kosić gdy nie ma Stanisława?
Bo mimo, że znany z niego kawał lenia,
To jednak pomocny jest w trakcie koszenia,
Tak cierpię z kosiarką na brak Stanisława,
A ona uparcie, wciąż rośnie - ta trawa…

Kocha, lubi, szanuje,
Nie chce, nie dba, żartuje,
Gardzi, tłamsi, poniża,
Ośmiesza publicznie, ubliża,
Z godności ciągle obdziera,
Nadzieję daje - odbiera,
Perfidnie manipuluje,
Tak Jarek Jarka traktuje,
I trwa tak taniec pingwina,
Zwany „Syndromem Gowina”.

Nigdy nie zrozumiem skąd ta ekscytacja,
Gdy narodowa w piłkę gra reprezentacja,
Bo to sport jest żaden w mej skromnej ocenie,
Gdy spotyka się razem na trawiastej arenie,
Jedenastu chłopa - aktorów z reklamy,
By dramat odegrać, „meczem” nazywany,
I rozgrzewa naród myśl o wielkiej chwale,
Przed oczami mamy już sportowe gale,
Teraz pewni jesteśmy, że będzie się działo…
Lecz Polacy - nic się (z tych rzeczy) nie stało!

W stolicy jest dziewczę co Fonfik ma ksywę,
I jeździ na koniu co piękną ma grzywę,
      I nagle w galopie,
      Koń zmiażdżył jej stopę,
W ortopedyczną tak wpadła recydywę…

Tu w stolicy mieszka - niech mu będzie Pan A.,
Co w tygodniu nie w pracy, lecz rowerem gdzieś gna,
      Wciąż dystanse wydłuża,
      Co tylko mnie wkurza,
Więc nadzieję mam szczerą, że z bólu pęka mu zad!

Stojąc w kolejce po czipy Covidowe,
Patrząc na ludzi złapałem się za głowę,
Chyba odwagi niektórzy sporo mają,
Że maski na brodzie tak w tłumie trzymają,
I naszła mnie taka refleksja kuriozalna,
Że tak właśnie działa selekcja naturalna.

Nie każdy pamięta, że Jarosław ma pieska,
Dziś ten bulterier na Woronicza mieszka,
Skąd łapkę wyciąga po kolejne miliardy,
Kreując chciwości całkiem nowe standardy,

Lecz korzenie ma w Gdańsku - jak Donald zupełnie,
Którego Wehrmachtem oczerniał bezczelnie,
Tam w politykę Jacek bawił się już w czasie,
Gdy ja za warkocze ciągnąłem w szkole Basię,

Burzliwą karierę robił wtedy pan Jacenty,
Bo partyjną przynależność zmieniał jak najęty,
Wychowanie odebrał też w wierze rzetelne,
Stąd nie jeden, a dwa ma śluby kościelne,

Ten pupilek Prezesa tak już obrósł w piórka,
Że nawet prezydent nie pozbawił go biurka,
I tak ten piesek wciąż żyje w dobrobycie,
Lecz to my, szaraczki, mamy pieskie życie.

Po wielomiesięcznym braku obecności,
Adrian, pan prezydent, w mediach znów zagościł,
I niestety nie da się nie zauważyć,
Że chyba wymaga opieki lekarzy.

Najpierw okulista powinien go zbadać,
Bo wydaje mi się, że mu wzrok wysiada,
I na statystyki całkiem będąc ślepym,
Że jest już bezpiecznie, opowiada bzdety.

Mógłby się też wybrać do laryngolożki,
By na wadę słuchu dostać jakieś proszki,
Bo choć niby słucha - to jednak nie słyszy,
Jak tu gospodarka ledwie w kraju dyszy.

I postawę zbadać mógłby sobie kiedyś,
Na wizycie u lekarza ortopedy,
Bo na plecach w krzyżu, to nie stan zapalny,
Ale kręgosłupa zanik jest totalny.

Drodzy moi Państwo - Panie i Panowie,
Pustka się zalęgła dzisiaj w mojej głowie,
Choć tematów wiele dzieje się dokoła,
Ciężko zgrabne myśli jest mi tu przywołać,
Do (nie)rządu afer, pióro świerzbi w ręku,
Lecz w lewej półkuli tylko echo jęków,
Mam nadzieję zatem, że ciała ćwiczenie,
Zlikwiduje mózgu totalne zaćmienie.