endorfiki

W ciężkich chwilach sportowej słabości,
Dobrze jest mieć wsparcie życzliwych gości,
Co jak Artur Kamiński wesprą solidarnie,
I wytkną Ci palcem, jak pobiegłeś marnie,
Bo oni wiedzą, że jak dokuczą dobitnie,
To następnym razem pobiegniesz ambitniej.

Miała być dyszka lecz wiatr mocny i srogi,
Dął w twarz okrutnie, aż wymiękły nogi,
I na nic się zdały głowy tłumaczenia,
Odmówił organizm dalszego ćwiczenia.

Dziwny z nas naród, tak w sobie zamknięty,
Każdy do smartfona nosem przyrośnięty,
I boli mnie to, że jak do ludzi zagadam,
To patrzą na mnie jak bym rozum postradał,
Więc frajdę mam wielką jak w tym samym czasie,
Z innym gadułą spotkam się na trasie,
I kawał drogi można wspólnie pedałować,
Razem się turlać i o bzdurach plotkować.

W szkole uczyli nas kiedyś na matmie,
Że zero nie ma znaku - a dzisiaj jest dodatnie!
O oporach i wektorach też było na fizyce,
A dzisiaj wektor wiatru opór stawiał w praktyce!

— Dowód proszę przygotować i zapraszam z nami.
— Oczywiście panie władzo, idziemy z kolegami.
— Imię matki, ojca, adres zamieszkania.
— Proszę tu jest wszystko, o co tyle zamieszania?

W ciekawych niezmiernie żyć przyszło nam czasach,
Że jednorożce z milicją mierzą się w zapasach,
I niech wiedzą wszystkie w (nie)rządzie cymbałki,
Że nie zabiorą nam wolności milicyjne pałki.

Dzisiaj w wyniku zdarzeń zawiłych,
Kolejne książki w me ręce trafiły,
Bo to jest nałóg, nic nie poradzę,
Że książki na półce licznie gromadzę,
Lecz zanim foliały staną w szeregu,
Przeczytać je muszę od brzegu do brzegu,
I jak mam pogodzić wszystkie te obsesje,
Rower, bieganie i czytania sesje,
A mogłem mieć hobby jak inne chłopaki,
Palenie, alkohol albo choćby hazard jaki.

Moja kochanieńka, słyszała już pani?
O tym sąsiedzie - z wąsami narkomanie?
Spotkałam jego żonę, takie drobne to nieboże,
Rzekła mi po cichu, że wytrzymać z nim nie może,
Że z domu nocami albo świtem się wymyka,
I ponoć tych endorfin całe garście łyka!

Jadę z rodziną wolno na spacerze,
Mija mnie kolarz szybko na rowerze,
Za nim kolejny, a potem kilku jeszcze,
Patrzę z zazdrością, aż mam lekkie dreszcze,
„Lubię wolno jeździć, naprawdę to lubię…”
Pod nosem mantrę mruczę i brodę palcem skubię,
„Co ty tam mamroczesz?” - od żony to pytanie,
„Że lubię z wami jeździć, moje ty kochanie!”

Są opinie, że jest ze mnie „kamikaze”,
Bo złośliwe piszę wiersze na tę władzę,
Lecz mnie gniew tej władzy nie jest straszny wcale,
A to z tej przyczyny prostej niebywale,
By zrozumieć rymów moich złośliwości,
To rozumu krztynę trzeba w głowie gościć.

Dzisiaj biegową mam taką atrakcję,
Na każdy kilometr specjalną dedykację:

Pierwszy kilometr - dla maluczkiego Jarosława,
Żebyś dni dożył w celi - oczywista sprawa,

Kilometr drugi - dla Mateusza premiera,
Niech cię historia w podręcznikach sponiewiera,

Trzeci kilometr - dla Julki z trybunału,
Żebyś z Jarkiem w celi gniła pomału,

Kilometr czwarty - dla Kai wielkie G.,
Ten naród i tak już nienawidzi cię,

Piąty kilometr - dla Pawłowicz profesorki,
Niech Ci kołkiem staną z sałatki pomidorki,

Kilometr szósty - dla Czarnka fanatyka,
Niech cię każde dziecko w szkole palcem wytyka,

Siódmy kilometr - dla Szumowskiego doktora,
Niech Cię Covid na Narodowym porządnie przeora,

Kilometr ósmy - dla Mariusza od obrony,
Niech cię własna milicja wywiezie w pierony,

Dziewiąty kilometr - dla Adriana długopisa,
Niech już zawsze - jak teraz - los twój wszystkim zwisa,

Kilometr ostatni - dla Stanisława w sutannie,
Niech Ci koledzy z celi zrobią dobrze w wannie