fonfi

Dotarły do mnie słowa krytyki,
Że może starczy tej polityki,
Żebym zostawił siły na potem,
I pozachwycał jesieni złotem.

Lecz niskich lotów jestem poetą,
Więc operując barwną paletą,
Napiszę tylko by ciut Was wzruszyć,
Czerwone - z zimna mam nos i uszy…

Przed wyborami, na tydzień niecały,
Partyjne twarze w TV się zjechały.
Silne emocje zaraz wzięły górę,
Podnosząc w studiu wnet temperaturę.

— Mati milioner wciąż łże, proszę pani,
Bo to Pinokio i sprzedawczyk tani!
— A Donald, z Lidla niemiecki zjada chleb,
I ma do tego zakuty, ryży łeb!

Gdy ten oglądam spektakl dla gawiedzi,
Taka natrętna myśl mi w głowie siedzi,
Że w rządowego przekazu grajdole,
Z debaty zrobili “Domowe przedszkole”…

Do zadań siadła z matematyki,
Już w całym bloku słychać jej krzyki:
Ja potęgować - nie będę wcale!
Pierwiastki głupie są niebywale!
Ułamki z kreską albo dziesiętne,
To brednie jakieś są ewidentne!
Trygonometria to dyrdymały,
A prostokątny ten trójkąt cały,
Niech Pitagoras wsadzi sobie w rzyć,
Bo ja bez matmy mogę sobie żyć!

Jakie to dziwne, że w globalizacji,
Czasie, w historii bezprecedensowym,
W zalewie środków do komunikacji,
O porozumieniu, nie może być mowy.

Słyszymy innych - lecz słuchać nie chcemy,
“Jedyne słuszne” oglądamy stacje,
Czytamy słowa - zdań nie rozumiemy,
Apodyktycznie wieścimy swe racje.

I ciągle tylko warczymy, fukamy,
Językiem tniemy jak ostrzami szabel,
Za grosz szacunku do siebie nie mamy,
Z antagonizmów - wznosimy nowy Babel…

W trakcie codziennych, porannych ablucji,
Inaczej mówiąc - po prostu przy myciu,
Wpadło Wieśkowi, wśród myśli polucji,
Pytanie: “Co najważniejsze jest w życiu?!”

Może dom z płotem z drogiego kamienia,
By zielenieli z zazdrości sąsiedzi?
Czy jednak pycha nie plami sumienia?
Nieważne! - wypiorę je na spowiedzi!

Azaliż biznes, rodzinny, wspaniały,
Mocny fundament sukcesji pokoleń,
Lecz dzieci wzięły i powyjeżdżały,
Jeden i drugi - niewdzięczne pacholę!

A zatem żona, rozsądku strażnica,
Co mi podporą przez całe jest życie,
Tymczasem ona, niecna czarownica,
Z całą rodziną spiskuje wciąż skrycie!

I gdy tak w wannie otula go para,
W potoku myśli zanurza się szumie,
To choć hipotez niezliczona miara,
Co najważniejsze? - przesądzić nie umie.

Lecz drogi tato odrzuć wszelkie troski,
Nie warto nimi zaprzątać swej głowy,
Bo w życiu ważne są tylko drobnostki,
Jak - miękki papier toaletowy.

Jakiś dziwny jest ten wrzesień,
Ni to lato, ni to jesień,
Chyba w głowie mu się gości,
Zaburzenie tożsamości.

Jak nie letnim słońcem grzeje,
To jesiennym deszczem leje,
Z rana mrozik zaserwuje,
Zaraz potem nas gotuje.

Może jakiś złoty środek?
Miłe ciepło, lekki chłodek,
Niech już skończą się wrześniowe,
Patologie pogodowe.

Od czasu do czasu, w poranki niektóre,
Gdy w głowie mej plączą się myśli ponure,
To w miasto rowerem uciekam w pośpiechu,
By w zgiełku poszukać od życia oddechu…

Z kawą w ręku siadam i wyłączam głowę,
Słucham jak Warszawa tka z dźwięków osnowę,
Obserwuję ludzi, którzy szybkim krokiem
Mijają się w ciszy, uciekają wzrokiem…

Obrazy i dźwięki chłonę mimo woli,
Myśli strumień wartki zanika powoli,
I tkwiąc w tym intymnym zakątku nicości,
Pauzą wybrzmiewa mój antrakt świadomości.

— Posłuchaj! Słyszysz? — Nie, zupełnie nic nie słychać…
— Tak właśnie ma być, hipnotyzująca cisza.

To nowego jest efekt w napędzie łańcucha,
Że zamiast zgrzytów, mogę swych myśli posłuchać,
Choć po godzinie spędzonej w makówce własnej…
Kyrie elejson! - błagam, wróćcie szybko trzaski!

O Madko Karyńska co w smartfona zerkasz,
Zabierz nam ze ścieżki swojego bombelka,
Zejść nam z DeDeeRa racz swym wózkiem złotym,
Byśmy dojechali cało do roboty,
Ty co kontestujesz przepisów istnienie,
Uchroń kaszojada przed czołowym zderzeniem,
A gdy jeszcze obok, luźno hasa piesek,
Święta Wielka Szprycho, miej nas w swej opiece!