Stojąc w kolejce po czipy Covidowe,
Patrząc na ludzi złapałem się za głowę,
Chyba odwagi niektórzy sporo mają,
Że maski na brodzie tak w tłumie trzymają,
I naszła mnie taka refleksja kuriozalna,
Że tak właśnie działa selekcja naturalna.
Nie każdy pamięta, że Jarosław ma pieska,
Dziś ten bulterier na Woronicza mieszka,
Skąd łapkę wyciąga po kolejne miliardy,
Kreując chciwości całkiem nowe standardy,
Lecz korzenie ma w Gdańsku - jak Donald zupełnie,
Którego Wehrmachtem oczerniał bezczelnie,
Tam w politykę Jacek bawił się już w czasie,
Gdy ja za warkocze ciągnąłem w szkole Basię,
Burzliwą karierę robił wtedy pan Jacenty,
Bo partyjną przynależność zmieniał jak najęty,
Wychowanie odebrał też w wierze rzetelne,
Stąd nie jeden, a dwa ma śluby kościelne,
Ten pupilek Prezesa tak już obrósł w piórka,
Że nawet prezydent nie pozbawił go biurka,
I tak ten piesek wciąż żyje w dobrobycie,
Lecz to my, szaraczki, mamy pieskie życie.
Po wielomiesięcznym braku obecności,
Adrian, pan prezydent, w mediach znów zagościł,
I niestety nie da się nie zauważyć,
Że chyba wymaga opieki lekarzy.
Najpierw okulista powinien go zbadać,
Bo wydaje mi się, że mu wzrok wysiada,
I na statystyki całkiem będąc ślepym,
Że jest już bezpiecznie, opowiada bzdety.
Mógłby się też wybrać do laryngolożki,
By na wadę słuchu dostać jakieś proszki,
Bo choć niby słucha - to jednak nie słyszy,
Jak tu gospodarka ledwie w kraju dyszy.
I postawę zbadać mógłby sobie kiedyś,
Na wizycie u lekarza ortopedy,
Bo na plecach w krzyżu, to nie stan zapalny,
Ale kręgosłupa zanik jest totalny.
Drodzy moi Państwo - Panie i Panowie,
Pustka się zalęgła dzisiaj w mojej głowie,
Choć tematów wiele dzieje się dokoła,
Ciężko zgrabne myśli jest mi tu przywołać,
Do (nie)rządu afer, pióro świerzbi w ręku,
Lecz w lewej półkuli tylko echo jęków,
Mam nadzieję zatem, że ciała ćwiczenie,
Zlikwiduje mózgu totalne zaćmienie.
Raz Tomasz na wyspie gdzieś u brzegów Afryki,
Oddawał się z żoną urokom turystyki,
Lecz w czasie zarazy,
Jest nie w smak to władzy,
Co na wszystkich zastawia kwarantanny wnyki.
Chociaż do biegania stosunek ma sceptyczny,
Z mężem się wybrała na truchcik romantyczny,
Bo takie wieczorne ramię w ramię dreptanie,
To było ich wspólne z Afryką pożegnanie.
Kilometrów wyszło osiemdziesiąt w poziomie,
I ponad tysiąc metrów wspinania się w pionie,
I gdy już myślałem, że to dla mnie jest gratka,
Zaskoczył mnie nagły i ostry skurcz pośladka,
I siedzę półdupkiem - zupełnie wykończony,
Aż o pomoc przy rymach przyszło prosić żonę.
„Jak zjawiskowo” - zdolny poeta by napisał,
Błękit oceanu pięknymi zwrotami opisał,
Czerwone zachody tak pełne uroku,
Namalował słowami w epitetów natłoku,
Lecz poetą nie jestem więc muszę tutaj urwać,
By zachwyt swój zawrzeć w staropolskim - O kurwa!
Nie musisz się spieszyć, zwolnij trochę chłopie,
Odpocząć przecież miałeś na tym urlopie!
Pomyślał tak Tomasz i wybrał leżenie,
Z książką i w szortach przy samiutkim basenie.
Pięćdziesiąt kilometrów pedałowania,
I jeszcze w squasza, z synem, godzina grania,
Po tak wytężonym wysiłku fizycznym,
Manko odczuwam w bilansie kalorycznym.
