Za szybami tramwaju w maseczkach ludzie,
Duszą się w zarazkach oraz lepkim brudzie.
Doganiam ten tramwaj zadumy i smutku,
Te oczy bez twarzy mijam powolutku,
I widzę w ich spojrzeniach - ufam w to szczerze,
Że część tych maseczek jutro rower wybierze.
Wsiadam na rower, zapinam pedały,
Po kawie na czczo trzęsę się cały,
Jak w transie - nogi w ruchu kołowym,
Budzą się mózgu obie połowy.
Wkręcam się śmiało na wysokie obroty,
Niech nogi i głowa mają robotę,
I grabię tym wysiłkiem śpiących zwojów grządki,
To moje wewnętrzne na rowerze porządki.
W ciepłym, jesiennym blasku słoneczka,
Mnóstwo kolarzy pędzi po ścieżkach,
Wracam w tym tłumie slalomem do domu,
Przemykam bokiem nie wadząc nikomu,
Lecz ręka na klamce ciągle ląduje,
Urodzaj wariatów mnie mocno stresuje.
Żółte liście na ścieżkach leżą dywanem,
Pedałuję jak wariat za jakimś panem,
Dojadę do pracy spocony jak świnia,
Na rowerze, z uśmiechem ten dzień zaczynam!
Zadałem żonie pytanie z humorem,
Czy pobiega ze mną dzisiaj wieczorem.
Swą szybką reakcją mnie zaskoczyła,
Bez słowa w sportowe ciuchy wskoczyła.
I teraz siedzę po biegu zmęczony,
Nie trzeba mi było pytać się żony…
Pawła wojaży poetyckie meandry,
Tkwiącego mnie w domu nabawiły chandry.
Na zewnątrz chwilowo zagościła plucha,
Na wieszaku, w spodenkach, kusi pielucha.
Lecz Marcina wizyta chmury rozwiała,
A żona wycieczkę zaaprobowała.
Nad Wisłę po KOMy już razem pędzimy,
Dziś mnóstwo PRów na Stravę wrzucimy!
