endorfiki

Kiedy córka rumaka dosiada,
Mnie wcale się lenić nie wypada,
Gdy ona z koniem biegnie w galopie,
Ja biegnę buta moczyć w roztopie.

Bo to sztuka jest nie lada,
Kiedy gęsta mgła opada,
By niezręcznej nie mieć wpadki,
I nie trafić w drzwi sąsiadki.

Myślał, że jak poćwiczy z trenerem granie,
To z ojcem wygraną z palcem w nosie dostanie,
I choć przyznać muszę, że gra wymagająca,
A wynik nie był pewny do samego jej końca,
To syna zagrywki ojciec przejrzał na wskroś,
I Stanisław dostał - ale prztyczka w nos!

Stoi w salonie rower szosowy,
Czarny, błyszczący - bo prawie nowy!
Zęby jak rekin - mówię ci bracie,
Pięćdziesiąt z przodu jest ich na blacie!

Łańcuch napięty ma jak jądra byka,
W piaście zapadkami już groźnie cyka,
Przypięty za koło do trenażera,
Tak czeka cierpliwie na pasażera.

Podchodzę do niego odważnym krokiem,
W obydwu pedałach zapinam bloki,
W słuchawkach już muza gra mi w stereo,
Chwytam baranka - czas zacząć rodeo!

Kiedy byłem mały - pamiętam doskonale,
Że w kwestii kariery nie wahałem się wcale,
I na pytanie co będę w życiu robić,
Taka sama zawsze padała odpowiedź:
Ja prosę pani, kiedyś będę lotnikiem!
…30 lat później zostałem chomikiem…

Rozochocony tym wczorajszym truchtaniem,
Stwierdziłem, że dzisiaj też „wchodzę” w bieganie,
Bo mimo, że wszystko mnie boli koszmarnie,
To zastrzyk energii refunduje męczarnię!

— A co ty zakładasz?! To buty do biegania?!
— A żebyś wiedział! Rusz tyłek i bez gadania!

Węgierski scenariusz już się u nas ziszcza,
A z mediów niedługo mogą zostać zgliszcza,
I jeden z tego wniosek płynie ponury,
Że my już żyjemy w państwie dyktatury…

Słoneczko dziś świeci niemalże jak w lato,
Więc my - niczym David z Pamelą cycatą,
Pomimo, że miejscami lód niebezpieczny,
Dziarsko wyruszamy na Patrol Stołeczny!
I tak jak oni wciąż po piasku biegają,
Nam ziarnka piasku pod kołami znikają.

Wyrabia się w „skłosza” ten szczeniak pyskaty,
Raz za razem, bez serca, spuszcza mi baty.
Dwa do jednego - to rozgrywek jest suma,
Nic tak nie boli jak urażona duma…