endorfiki

Taka zabawa w odmianę słowa „rower” przez przypadki

Stał ROWER pod ścianą i kurz tylko zbierał,
A czasem z ROWERU ten kurz Tomasz ścierał,
Chyba ROWEROWI dobrze zrobi spacer,
Zerknął więc na ROWER: „Jedziemy do pracy!”
I wybrał się ROWEREM w drogę daleką,
Lecz kapeć w ROWERZE trafił się nad rzeką,
Rzekł Tomasz przezorny: „ROWERZE! - mam łatki!”
Takie są właśnie rowerowe przypadki!

Tak siedzę i czytam i zachodzę wciąż w głowę,
Czy wszystko w tym kraju musi być Narodowe?
Bo już Czempiona Narodowego tu mamy,
W Narodowej Kwarantannie od roku trwamy,
Narodowej wymaga się Solidarności,
A w Mediach Narodowych bzdury prawią goście,
O Narodowym Szczepień nie wspomnę Programie,
Co wzorowo wygląda tylko na diagramie,
A w kraju powolna postępuje rujnacja,
Bo to rządu Narodowa jest Kompromitacja!

Ja tylko przypomnę - tym co chcą tutaj gościć,
Że właśnie minęło „100 dni solidarności”,
Pokazywał Mateusz strefy kolorowe,
Straszył nas widmem Kwarantanny Narodowej,
Określił precyzyjnie zachorowań progi,
I zapewnił, że wreszcie staniemy na nogi.
Lecz 100 dni minęło, plan poszedł w niepamięć,
A Narodową mamy, ale Trzecią Falę!

Pan Daniel w Orlenie jest biznesu „kombojem”,
Co rządowe saloony zdobywa przebojem,
      Lecz nagrały się niestety,
      Jego barwne epitety,
Gdy na swym rancho w Pcimiu robił machloje.

Gdy poczuli powiew powietrza ciepłego,
Ci wszyscy amatorzy śladu jednego,
Rowery wyciągnęli by zaliczyć setkę,
Choć większość po zimie z nóg ma galaretkę!

Mocno wygłodniały po zimowym sezonie,
Po ulicach stolicy stracony czas gonię,
Więc pełen energii po porannej owsiance,
Łyknąłem na deser stromy podjazd na Tamce.

W porzekadle stoi, że „w marcu jak w garncu”,
Więc ja nie rozumiem tych lutego harców,
Gdzie z samego rana mróz i szron na trawie,
A w południe ludzie w krótkim są rękawie.

Ministrów od chorób kolejne konferencje,
Każą nam podważać (nie)rządu kompetencje,
Bo przyłbice i chusty co w piątek działają,
Już dnia następnego skuteczności nie mają,
I tak bez podania nam faktów naukowych,
Dostosować się mamy do restrykcji nowych.

Jak do tego doszło, że chłop z fest rezonem,
Siebie - po szatańsku - nazwał Abaddonem,
Po przejażdżce wspólnej, rzec Wam mogę tylko,
Że gość mega spoko - ten Abaddon Lincoln.

Gdy w wiosennym słońcu śnieżek biały znika,
„Pieskie przebiśniegi” kwitną na trawnikach,
Szok przeżywa wtedy moje powonienie,
Powodując torsje i oczu łzawienie…